Maar ik kan toch ook figuurzagen?

Op de vrijdagmiddag werd ons 6de klasje (groep 8) opgedeeld in een jongens- en meisjesgroep. De jongens kregen figuurzagen en mochten uit triplex de mooiste disneyfiguren zagen. Jaloers keek ik toe; dit wilde ik ook! Maar de meisjes moesten mee met juf en kregen breipennen, borduurlap en wol in handen gedrukt (ik voel me erg oud worden als ik dit zo opschrijf). Vanaf het eerste moment voelde ik me daar ongelukkig mee, en ik was steevast het meisje dat op onverklaarbare wijze gaten in haar breilap had zitten, borduurnaalden kwijt was, om maar niet te spreken van alle klitten en knopen die overal in verschenen. Pfff, wat een drama, ik wilde hout, knutselen met stoere materialen en zagen. Maar nee, dat was voor de jongens; afgezien van het feit dat ik bij het buitenspelen als ik moest plassen, vurig wenste om een jongetje te zijn, ontstond hier écht de wens voor een wedergeboorte als jongetje.

In onze huidige tijd is dit fysiek mogelijk, maar die letterlijke behoefte was er niet, wel de behoefte aan die mogelijkheden die voor mannen er toch anders uitzagen dan die voor de vrouwen.

Ik functioneer altijd goed in ‘gemengd’ gezelschap; hou van de dynamiek die ontstaat in groepen van mannen en vrouwen bij elkaar. Heel anders dan alleen maar vrouwen of alleen maar mannen. Ik geloof in het mengsel van de verschillende ‘typische’ mannen- en vrouwentalenten, of deze nu van een man of vrouw komen, in wat voor volgorde dan ook. Het gevoel van machteloosheid overvalt me dan ook, als deze in onbalans raken. Als de puurheid van zelfkennis ontbreekt en je jezelf daarmee tekortdoet.

Het afscheid van de vader van een goede kennis werd druk bezocht en ik was als gast aanwezig bij de condoleance. Op het moment dat ik langzaam dichterbij kom in de rij om haar te condoleren met het verlies van haar vader, buigt ze zich naar me toe, en zegt: “We hadden jou graag de uitvaart laten verzorgen, maar mijn moeder vindt het geen vrouwenberoep.” Even verbluft kijk ik haar aan en zeg dan: ”Wat doet zij zichzelf tekort als vrouw zijnde.”

Maar het toppunt blijft toch altijd als je als vrouw denigrerend wordt behandeld, omdat je vrouw bent. Ik maak het gelukkig niet vaak mee, maar als het gebeurd is het eigenlijk van een bepaalde orde waar ik vanuit disrespect meteen afstand van kan nemen.

Het is in de winter als ’s ochtends heel vroeg iemand bij de voordeur staat van het kantoor. Ik ben alleen en het is nog donker. Een man compleet in gewaden gehuld en een hoofddoek om staat op de stoep. “Mijn vader is overleden.” Ik steek meteen mijn hand naar voren om hem te condoleren met het verlies. Die hand wordt niet aangenomen, want hij geeft vrouwen geen hand… dan wurdst in hiel lyts froutsje… Nadat ik hem in een soort trance binnenlaat, voel ik me heel kwaad worden en merk dat ik moeite heb om beleefd te blijven, maar het lukt, en vriendelijk maar beslist heb ik meneer uitgelegd dat we in mijn bedrijf respect voor elkaar hebben als mens zijnde en als hij daar een andere mening over heeft, hij misschien beter iemand anders kan zoeken voor de begeleiding. Hij antwoord: “Mijn vader is christen die maakt dat allemaal toch niet uit.”

Stof voor hele lange discussies…

Sjoerdtje de Haan
uitvaartonderneemster met een lach (en deze keer meer) een traan